🛑 स्वच्छ कपडे हे माणसांच लक्ष वेधतात पण, आपलं स्वच्छ मन भगवंताचं लक्ष वेधून घेतं.

🔴 “स्वच्छ कपडे हे माणसांच लक्ष वेधून घेतात-पण आपलं स्वच्छ मन भगवंताचं लक्ष वेधून घेतं”

♦️रिकाम्या हातानेच यायचं आहे.. रिकाम्या हातानेच जायचं आहे.. मग थोडं तरी सत्कर्म नको का करायला..

शिवगर्जना न्यूज संपादक : श्री शहाजी ना. वरखिंडे 9923072242

आयुष्यातील सर्वात पहीला कपडा *”लंगोट”* ज्याला खिसा नसतो..आयुष्यातील सर्वात शेवटचा कपडा “कफन” त्याला पण खिसा नसतोच…तरीपण संपूर्ण आयुष्य त्या शर्यतीतल्या घोड्याप्रमाणे आपण धावपळ करत असतो ते कशासाठी..? 

आहे ना एक अनुत्तरीत प्रश्न …! तुटलेली फुलं सुद्धा “सुगंध” देऊन जातात.. गेलेले क्षण “आठवण” देऊन जातात.. आयुष्यात भेटणाऱ्या प्रत्येकांचे अंदाज हे वेगवेगळे असतात.. म्हणूनच तर काही माणसं “क्षणभर” तर काही माणसं “आयुष्यभर” लक्षात राहतात”..

भगवंताने “जन्म आणि मृत्यू” ह्या दोन्ही गोष्टी माणसाच्या हातात ठेवलेल्या नाहीत… म्हणूनच बरं आहे. नाहीतर किती गोंधळ झाला असता कुणास ठाऊक..? जन्माला येताना इथे प्रत्येकजण हा रिकाम्या हातानेच येतो.. आणि या ठिकाणचा प्रवास संपल्यावर रिकाम्या हातानेच परत जातो ..सोबत घेऊन जाण्याची कोणतीच सुविधा उपलब्ध नाही…! म्हणूनच जन्माला आल्यानंतर थोडतरी सत्कर्म करून त्याची शिदोरी आपण जमा करायलाच हवी..जी आपल्या सोबत नेता येईल.! माणसाच्या मृत्यूनंतर त्याच्या श्वासांचा आवाज थांबतो.. पण त्याच्या आयुष्यातील पुस्तकात त्याने लिहीलेल्या आठवणींची पाने मात्र येणाऱ्या वाऱ्याच्या झुळकी बरोबर हळूच नाचत राहतात.. आपला शरीरूपी देह नष्ट होतो..पण त्याने दिलेलं प्रेम, केलेली माया, झेललेलं दुःख, केलेलं सत्कर्म कुठेतरी या हवेतच विरघळून राहतात..या पृथ्वीतलावर..म्हणूनच माणूस जेंव्हा जातो तेंव्हा घर शांत होतं. परंतू ज्या लोकांच्या मनात तो जगला, घर करून राहीला.. त्यांच्या मनात व त्यांच्या ह्रदयात एक कोमल तसेच कधीच भरून न निघणारी पोकळी कायमची उभी राहते…!

मृत्यू हा शेवट वाटतो, पण खरा शेवट तेंव्हाच होतो जेंव्हा आपण त्याला आठवायचं थांबतो.. जीवंतपणी त्याने कोणाचा हात पकडला.. कोणाला आधार दिला, कुणाला मदतीचा हात दिला, कुणाला दुःख दिलं, कुणाला त्रास दिला याची नोंद मात्र शेवटपर्यंत जपली जाते..!

खरंतर आपल्या मृत्यूनंतर कोणाचीच आणि कोणतीच गोष्ट आपल्यावाचून अडून राहत नाही..कवी भा.रा. तांबे यांनी त्यांच्या कवितेत लिहिल्या प्रमाणे  “जन पळभर म्हणतील, “हाय.. हाय” मी जाता राहिल कार्य काय..!! सगे सोयरे डोळे पुसतील! पुन्हा आपल्या कामी लागतील!! उठतील, बसतील हसूनी खिदळतील!! मी जाता त्यांचे काय जायं..!!

माणूस मेल्यानंतर त्याचं नाव दगडावर कोरलं जातं.., पण *त्याचं खरं अस्तित्व त्याने स्पर्श केलेल्या ह्रदयात जीवंत राहतं.. पुन्हा पुन्हा ते उमलतं आणि पुन्हा पुन्हा त्या आठवणींच्या धुसर प्रकाशात उजळतं..*

खरं तर महत्व हे माणसाला कधी नसतंच… तर ते त्याच्या स्वभावाला असतं.. कोणी एका क्षणात आपलं मन जिंकून घेऊन आपल्या “ह्रदय मंदिरात” स्थान निर्माण करतं.. तर कोणी आयुष्यभर सोबत राहूनही परकच राहतं.. म्हणूनच माणसाचे कपडे स्वच्छ असोत अगर नसोत पण त्याचं मन मात्र स्वच्छ असलं पाहीजे..कारण “स्वच्छ कपडे” हे माणसाचं लक्ष्य वेधतात आणि आपलं “स्वच्छ मन” परमेश्वराचं लक्ष्य वेधून घेते…!

म्हणूनच कपडे सुंदर नसले तरी चालेल. मात्र “मन” हे पवित्र आणि “निर्मळ” असायलाच हवं.. कारण चांगल्या माणसांची ओळख ही त्यांच्या कर्मामूळेच होते…चांगल आणि गोड गोड बोलण्यात “वाईट लोक पण तितकेच पटाईत असतात..”

📝

निळकंठ बाबाराव मैलापूरे, कारेगावकर 

छ. संभाजीनगर.मो. नं- 9881084320